<a> A = Anchor Polecenie języka HTML pozwalające umieścić w dokumencie internetowym odsyłacz do innej strony w Internecie. Stosujemy tutaj znacznik otwierający <a> i zamykający </a>: Przykład kodu: <a href=”http://www.onet.pl”>Onet.pl</a> Href to odsyłacz do strony internetowej, zaś w cudzysłowie znajduje się adres tej strony, czyli http://www.onet.pl. Wynik: Onet.pl zobacz też: HTML
Unikatowe określenie położenia komórki w arkuszu kalkulacyjnym, do którego odwołujemy się w rozmaitych operacjach. Adres komórki widoczny jest w polu nazwy w Excelu lub w obszarze arkusza w Calcu – składa się z kombinacji jednej lub kilku liter oznaczających kolumnę i liczby oznaczającej wiersz – np. adres C12 oznacza przecięcie kolumny C i wiersza
Fizyczny adres pobytu (zamieszkania lub pracy) odbiorcy listu. Przykładowo, adresat Jan Kowalski może mieć adres pocztowy: ulica Korkowa 12 m 5, Kraków. Adres pocztowy jest umieszczany na kopertach w trakcie generowania korespondencji seryjnej.
Odbiorca listu, osoba widniejąca w adresie przesyłki. Adresatem może być odbiorca poczty elektronicznej, jak i listu wysłanego tradycyjną pocztą. Listy adresowe są stosowane przez nadawców w korespondencji seryjnej. Na tradycyjnej kopercie adresat jest umieszczany na przedniej strony koperty, natomiast w poczcie elektronicznej adres odbiorcy widnieje w polu adresowym Do. Zobacz też: Korespondencja seryjna, Lista
Podstawowy fragment tekstu zawierający jakąś jednolitą myśl. Akapit jest oddzielony od sąsiednich akapitów ukrytymi znacznikami akapitu. Zazwyczaj akapit jest oddzielony od sąsiedniego akapitu odstępem między akapitami o nieco większej szerokości niż interlinia miedzy wierszami. Nierzadko stosuje się też wcięcie pierwszego wiersza. Akapit jest zwykle tzw. tekstem podstawowym w dokumencie i jest formatowany za pomocą
Znak diakrytyczny używany w językach europejskich i pozaeuropejskich, stosowany także w poleceniach systemu operacyjnego Unix i językach programowania. Inna nazwa to grawis. Zobacz też: Znak diakrytyczny, Klawiatura QWERTY Zobacz też: Znak diakrytyczny, Klawiatura QWERTY
Działanie wykonywane w trakcie prezentacji slajdów, gdy użytkownik kliknie lub wskaże obiekt myszą. W programie PowerPoint akcję definiujemy na karcie Wstawianie, w grupie Linki, zaznaczając obiekt na slajdzie i klikając przycisk Akcja. W oknie dialogowym Ustawienia akcji możemy zdefiniować zachowanie programu, gdy klikniemy lub wskażemy myszą dany obiekt. Możliwe jest utworzenie hiperłącza do innego
Komórka, na której w danej chwili spoczywa kursor i w której możemy od razu wprowadzać dane. Jest ona uwidoczniona wskaźnikiem aktywnej komórki (obramowaniem) oraz innym kolorem nagłówka wiersza i kolumny, na których przecięciu się znajduje (kolor zależy od kolorystyki wybranej w programie). Ilustracja pokazuje aktywną komórkę B6 w arkuszu Calc – jest zaznaczona grubszym
Kreator w programie PowerPoint służący do tworzenia prezentacji złożonej z fotografii; uruchamiamy go na karcie Wstawianie, w grupie Ilustracje. W oknie kreatora dodajemy wszystkie potrzebne nam fotografie, układamy je we właściwej kolejności, wybieramy jeden z dostępnych układów slajdu i motyw. Możemy wykonać proste czynności retuszerskie (jasność, kontrast, obrót), dodać pola tekstowe, włączyć podpisy pod
Klawisz na klawiaturze komputerowej służący do modyfikowania funkcji innych klawiszy, umieszczony po obu stronach klawisza spacji. Wypełnia on wiele zadań, zależnie od programu i od tego, czy naciśnięty został lewy czy prawy klawisz Alt. Przykładem może być wywoływanie polskich znaków razem z literami alfabetu łacińskiego (prawy Alt), uruchamianie menu programu lub kart aplikacji Office
Znak pisarski na klawiaturze, umieszczony na klawiszu z cyfrą 7. Jest to przetworzony symbol łacińskiego spójnika „et” oznaczającego „i” – stąd potoczna polska nazwa symbolu, „etka”. Znak ten jest często stosowany w tekstach technicznych i językach programowania, natomiast w tekstach o charakterze nietechnicznym zastępuje spójnik „i”, na przykład w nazwach firm (Johnson & Johnson)
W prezentacjach, ruch obiektów na ekranie, zaprojektowany przez autora i uruchamiany automatycznie lub wywoływany przez czytelnika. Przykładem animacji jest ruch ramki z tekstem w momencie, gdy czytelnik wczyta slajd prezentacji. Animacjami posługują się programy do grafiki prezentacyjnej, a także edytory wideo (np. Movie Maker). Współczesna technika pozwala nawet tworzyć animacje na stronach internetowych. W
Znak pisarski w kształcie przecinka, umieszczany w górnym indeksie (między linią środkową i górną znaku). Służy zazwyczaj do oznaczania, że poprzedzająca go samogłoska nie jest wymawiana (np. Alfabet Morse’a wymawiamy jako Alfabet Morsa). Innym zastosowaniem jest użycie go roli cudzysłowu (np. ‘poeta boksu’). Zobacz też: Indeks górny, Cudzysłów, Linie pisma, Klawiatura QWERTY
Obok nazwy, część składowa funkcji w arkuszu kalkulacyjnym. Argumentem funkcji może być jakaś wartość (liczba lub tekst), odwołania do komórek, inne formuły lub funkcje. W formule MAX(C10:C20) argumentami funkcji o nazwie MAX są odwołania do komórek z przedziału od C10 do C20, w formule SUMA(124;135;146) argumentami funkcji SUMA są liczby. Zobacz też: Funkcja, Wartość
Obszar roboczy złożony z wielu małych komórek, w których możemy wpisywać dane tekstowe i liczbowe, a następnie je przetwarzać za pomocą specjalnych formuł, np. sumować miesięczne wydatki lub obliczać średnią ocenę z matematyki w klasie. Możliwe jest też tworzenie grafik ilustrujących te dane. Komórki mają unikatowe adresy będące kombinacją liter i cyfr, np. komórka
Arkusz w programie Excel i Calc, w którym wprowadzamy i przetwarzamy dane liczbowe i tekstowe, a dodatkowo umieszczamy też wykresy i inne grafiki. Ilustracja przedstawia typowy arkusz danych (program Calc) z wprowadzonymi danymi liczbowymi i sporządzonym na ich podstawie wykresem. Zobacz też: Arkusz, Arkusz wykresu
Arkusz przeznaczony wyłącznie na wykres, który umieszczamy tam na podstawie danych liczbowych zawartych w arkuszu danych znajdującym się w skoroszycie. Ilustracja przedstawia typowy arkusz wykresu (oznaczony jako Wykres 1) z wykresem sporządzonym na podstawie danych liczbowych z arkusza danych. Zobacz też: Arkusz, Arkusz danych
Znak pisarski w kształcie gwiazdki (inna nazwa znaku to gwiazdka), umieszczony na klawiaturze nad cyfrą 8. Służy często jako punktor w listach nienumerowanych, separator tekstu, symbol odsyłacza do przypisu czy nawet jako element ozdobny. Asterysk umieszczony jest także na klawiaturze numerycznej. W operacji wyszukiwania używany jest jako zastępnik dowolnego ciągu znaków, np. ciąg k*t
Technika dopasowywania szerokości kolumny do jej zawartości, aby komórka nie była zbyt szeroka w stosunku do treści, albo treść nie wylewała się poza komórkę. Uzyskujemy ją dwiema technikami. Pierwszą techniką jest dwukrotne kliknięcie nagłówka kolumny, w której jest dana komórka, ale na krawędzi dzielącej kolumnę od następnej. Skutkiem jest dopasowanie szerokości do zawartości komórki.
Technika dopasowywania wysokości wiersza do jego zawartości, aby komórka nie była zbyt wysoka w stosunku do treści, albo treść nie wylewała się poza komórkę. Uzyskujemy ją dwiema technikami. Pierwszą techniką jest dwukrotne kliknięcie nagłówka wiersza, w którym jest dana komórka, ale na krawędzi dzielącej ten wiersz od następnego (na ilustracji jest to krawędź między
Narzędzie do automatycznego poprawiania treści w edytorze tekstu. W programie Word można wybrać opcje autokorekty, sięgając do opcji Worda i wybierając Opcje Autokorekty na karcie Sprawdzanie. Word pozwala np. automatycznie poprawiać dwa wersaliki na początku zdania, rozpoczynać zdanie od wielkiej litery, zamieniać ułamki zwykłe na symbole ułamków (np. 1/2 na ½), a cudzysłowy zwykłe
<b> B = Bold Znacznik języka HTML, który służy do pogrubienia czcionki w dokumencie internetowym. Fragment tekstu, który chcemy pogrubić, obejmujemy parą znaczników – otwierającym <b> i zamykającym </b>: Przykład kodu: <b>Tekst pogrubiony</b> Wynik: tekst pogrubiony Zobacz też: Pogrubienie, HTML
W korespondencji seryjnej zbiór informacji o wielu osobach, czyli cała lista adresatów. Na ilustracji baza danych zaznaczona jest czerwonym prostokątem i obejmuje wszystkie wiersze, czyli informacje o osobach. Baza danych (np. lista adresowa) składa się z rekordów danych (tutaj, wiersze zawierające wszystkie niezbędne dane o osobach), a rekordy danych składają się z pól danych